สวัสดีค่ะชาวพิคไนซ์ทุกท่านนานๆทีข้าพเจ้าจะได้แวะมาเว็บนี้สักครั้ง วันนี้ข้าพเจ้ามีเรื่องตลกมาเล่าให้ฟัง จะเป็นอะไรนั้ไปดูกันเลยค่ะ
ขำขันอารมณ์ดี
เรื่องที่ 1 ทะเลาะกับใคร อะไรที่สุด
“ทะเลาะกับเมีย                        เพลียใจที่สุด
ทะเลาะกับผัว                        ปวดหัวที่สุด
ทะเลาะกับแฟน                        แค้นใจที่สุด
ทะเลาะกับพ่อแม่                        แย่ที่สุด
ทะเลาะกับลูก                        ทุกข์ใจที่สุด
ทะเลาะกับเพื่อนบ้าน                        รำคาญที่สุด
ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงาน                        ฟุ้งซ่านที่สุด
ทะเลาะกับลูกน้อง                        มัวหมองที่สุด
ทะเลาะกับเจ้านาย                        ฉิบหายที่สุด”
*คำเตือน กลอนบทนี้อาจมีข้อความไม่เหมาะสม(จริงดิ!)กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ

เรื่องที่ 2 เรื่องของเป็ด
        ...วันที่จากบ้านมา วันนั้นเศร้ามาก แม่ได้บอกกับเป็ดว่า “อยากอย่ากิน หิวจึงกินน่ะลูก”
น้ำอุ่นๆไหลจากดวงตาของแม่หยดลงบนมือเป็ดแล้วแม่ก็บอกว่า “ตั้งแต่แม่ให้ลูกเกิดมาลูกยังไม่เคยได้กินอิ่มซักมื้อ ไม่เคยได้สวมใส่เสื้อผ้าดีๆเลยซักชุด แม่เป็นหนี้ลูกจริงๆ” คำพูดเหล่านั้นทำให้เป็ดซึมและพูดอะไรไม่ออก
        เป็ดขึ้นรถสีส้มจากแม่มามันวิ่งไปเรื่อยๆ จากสีส้มอมเศร้า ก็กลายเป็นสีเหงาๆที่หม่นหมอง มันผ่านมาห้าปีแล้วซิน่ะ สี่ปีเรียนจบด้วยเงินกู้ของรัฐบาล แล้วก็ตกงานมาเกือบปีพอดี
แม่ พระ ครู ที่บ้านสอนเป็ดถึงการเป็นคนดีมีน้ำใจ ช่วยเหลือคนอื่น แต่เขาเหล่านั้นไม่เคยสอนเป็ดถึงความอ้างว้าง ความเหงา ความว้าเหว่ของการเป็นคนเลย ยิ่งอยู่ในเมืองใหญ่ ผู้คนมากหน้าหลายตา แต่ทำไมน่ะความรู้สึกกลับยิ่งรุนแรง กว่าที่บ้านต่างจังหวัดเขาเสียอีก
...วันนี้เป็ดไม่ได้กินข้าวมาตั้งแต่เมื่อวาน เขาเดินมาได้ยินเพลงของโลโซที่ว่า “คิดถึงแม่ขึ้นมาน้ำตามันก็ไหล อยากกลับไปซบลงที่ตรงตักแม่”  แล้วเป็ดก็วูบเป็นลมล้มลงไปกับพื้น
เบิ้มได้เป็นคนช่วยเป็ดและพาไปทำงานที่เขาดิน เบิ้มเป็นคนตัวใหญ่ที่ช่วยจับเสือร้ายลายพาดกลอน จากภูผาโหดที่ภาคเหนือของไทยมาไว้ที่เขาดินกว่าจะจับเจ้าโคร่งตัวนี้ได้เจ้าหน้าที่และนักท่องเที่ยวที่ต้องสังเวยไปนับสิบคน
เป็ดทำงานที่เขาดินมาเรื่อยๆ จนมาวันหนึ่งเป็ดต้องทำหน้าที่สำคัญหนึ่งซึ่งเขาไม่อยากทำเลย คือว่าลิงกอลิล่ารุ่นกระเตาะตัวหนึ่งเกิดป่วยตายขึ้นมาอย่างกระทันหันโดนมันเป็นที่รักของเด็กๆมากมันเกิดที่เขาดินนี่แหละเชื่องและฉลาดมากเขาดินกำลังจะจัดงาน Animal Top Ten Two Thousand (10 สุดยอกสัตว์ปี 2000) ที่ประชาสัมพันธืไปมากแล้ว ทางเขาดินจึงบังคับให้เป็ดใส่ชุดลิงที่แล่หนังมันเก็บไว้เพื่อออกงาน เป็ดจำเป็นต้องทำ พอถึงวันงานวันสุดท้ายที่เขาใส่ชุดลิงกระโดดโหนไปมาอย่างสนุกอยู่นั้น เขารู้สึกคึกคักและพลาดขึ้นมาอย่างแรง เป็กเกิดตกลงไปที่บ่อขังสัตว์จอมโหดบ่อข้างๆซึ่งเป็นบ่อของโคร่งจอมโหดนั่นเอง เด็กๆและคนดูรีบเรียกเจ้าหน้าที่มาช่วย แต่ขณะนั้นหลายๆคนตกใจ บางคนก็เอาขวดน้ำบ้าง ก้อนหินบ้าง ปาไปยังเจ้าโคร่ง บางคนก็ทำไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ บางคนก็ทำเพื่อยั่วยุ เอาสนุก มันส์ เพื่อให้เสือร้ายขย้ำลิงกระเตาะตัวนั้น
ตอนนั้นลิงตกใจ เจ็บ และกลัวมาก ปีนหนีก็ปีนไม่ไหว เจ้าลิงพยายามตะโกนแต่เสียงของมันไม่ดังและระล่ำระลักว่า “ช่วยด้วย”
ก่อนที่ลิงจะพยายามตะโกนคำใดใดต่อไป เสือร้ายก็ฉายแววดุดันน่าสะพรึงกลัวมาทางลิง พร้อมกับแยกเขี้ยวอันใหญ่และแหลมคม ย่างเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ลิงกลัวแสนกลัว ตัวสั่นเข่าอ่อนโหยโรยแรงนั่งลงกับพื้นเกือบจะสิ้นลมอยู่แล้ว ลิงจึงพยายามที่จะตะโกนอีกครั้ง แต่เสือร้ายก็เข้าใกล้ลิงเกินไปเสียแล้วแววตาที่โหดร้ายฉายพลังอำนาจอันลึกลับสะกดเจ้าลิงจนแน่นิ่ง แล้วเสือร้ายมันก็แยกเขี้ยวคำรามตวาดลิงด้วยเสียงเย็นเฉียบแผ่วเบาว่า














...“เดี๋ยวก็ตกงานทั้งคู่หรอก”...

เรื่องที่ 3 ตลก ทะลึ่งแบบเสียวไส้(คริๆ)
         นักการบัญชีวัย 54 ทิ้งจดหมายไว้ให้เมีย ในนั้นมีข้อความว่า :
        “ภรรยาที่รัก ผมอายุ 54 แล้วขณะที่คุณอ่านจดหมายฉบับนี้ผมคงอยู่ที่โรงแรมแกรนด์กับเลขาสาวสวยเซ็กซี่วัย 18 ของผม”
        พอมาถึงโรงแรมเขาก็พบแฟกซ์ฉบับหนึ่งรออยู่ในนั้นมีข้อความว่า :
        “สามีที่รัก ฉันอายุ 54 เหมือนกันและขณะที่คุณอ่านแฟกซ์ฉบับนี้ฉันคงอยู่ที่โรงแรมฮิลตันกับหนุ่มหล่อไฟแรงสูงวัย 18 ของฉันแล้ว ในฐานะที่คุณเป็นนักการบัญชี คุณคงพอใจที่จะได้รู้ว่าตัวเลข 18 นำไปหาร 54 ได้มากครั้งกว่าการเอา 54 ไปหาร 18”

         สาวสวยรายหนึ่งเดินไปเคาน์เตอร์แผนกขายผ้า แล้วถามว่า “ผ้าชิ้นนี้ราคาเมตรละเท่าไร”
        “แค่เมตรละจูบเท่านั้นครับ” หนุ่มคนชายตอบด้วยใบหน้ายิ้มลามก
        “ได้” หญิงสาวตอบ “เอาสิบเมตรเลย”
        หนุ่มคนขายรีบวัดผ้าสิบเมตรให้หญิงสาว แล้วยื่นถุงให้ด้วยลีลายียวน
        หญิงสาวรับถุงผ้าแล้วยิ้มหวานตอบมือชี้ไปที่ชายชราผู้ยืนอยู่ข้างหลังแล้วบอกว่า “คุณปู่ฉันจะเป็นคนจ่ายให้”

         แม่รายหนึ่งมีลูกสาวสามคน ในงานแต่งงานของแต่ละคน เธอสั่งให้ลูกสาวเขียนจดหมายมาบอกเล่าชีวิตเซ็กซ์ว่าดีร้ายอย่างไรและเพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่ายสามีล่วงรู้ว่าเมียเอาเรื่องในมุ้งไปเล่าให้คนนอกฟัง แม่ลูกจึงตกลงกันว่าจะใช้โฆษณาในหนังสือพิมพ์เป็นรหัสแทน
        หลังจากลูกสาวคนโตแต่งงานได้วันเดียว จดหมายก็มาถึงแม่โดยมีข้อความบรรทัดเดียวคือ “กาแฟแมกซ์เวลเฮาส์” พอแม่ไปเปิดหนังสือพิมพ์ก็เจอโฆษณาแมกซ์เวลเฮ้าส์พร้องข้อความว่า “อร่อยจนหยดสุดท้าย” ซึ่งทำให้คุณแม่อมยิ้มอย่างมีความสุข
        หลังจากลูกสาวคนที่สองแต่งงานได้หนึ่งอาทิตย์ คุณแม่ก็ได้รับจดหมายข้อความว่า “ที่นอนรอธแมน”  พอแม่เปิดดูโฆษณาที่นอนยี่ห้อที่ว่าในหนังสือพิมพ์ก็เจอข้อความว่า “ฟูลไซส์ คิงไซส์”  ทำให้คุณแม่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
        และในที่สุดลูกสาวคนสุดท้องก็แต่งงาน คราวนี้คุณแม่กังวลมากเพราะต้องรอถึงหนึ่งเดือนเต็มกว่าจะได้รับจดหมายข้อความว่า “บริติซแอร์เวย์” พอเปิดหนังสือพิมพ์ดู คุณแม่ถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันทีที่เห็นข้อความว่า
        “ทั้งสองทาง สามเที่ยวต่อวัน อาทิตย์ละเจ็ดวัน”

         Q : หญิงกับชายต่างกันตรงไหน ?
            A : ผู้หญิงอยากได้ผู้ชายคนเดียวที่สามารถสนองความต้องการทุกอย่างของเธอได้
                  ผู้ชายอยากได้ผู้หญิงทุกคนเพื่อสนองความต้องการประการเดียวของเขา


       
        ถ้าชอบหรือไม่ชอบยังไงก็บอกกันด้วยน่ะค่ะ

ที่จิง กลอนอ่ะ มียาวกว่านี้อีกนะคับ ผมเคยอ่าน

  ช่ายๆกลอนอ่ะ เคยอ่าน แต่จำไม่ได้ หุหุ

งืมๆ จริงหรอมีเยอะกว่านี้จริงหรอ
ที่จริงมีเรื่องอท่นอีกน่ะ เราเอามากจากที่หนึ่ง
ไม่บอกน่ะว่าที่ไหน ขอบอกว่าถ้าอ่านแล้วต้องซี๊ดเลือดกำเดาไหล
แต่เราคิดว่ามันไม่เหมาะเลยไม่เอามาใส่ด้วย
ขอโหวดละกันถ้าเพื่อนๆอยากอ่านก็โหวดกันน่ะ
ควาวหน้าจะเอามาลงให้ คริๆ

Q : หญิงกับชายต่างกันตรงไหน ?
            A : ผู้หญิงอยากได้ผู้ชายคนเดียวที่สามารถสนองความต้องการทุกอย่างของเธอได้
                  ผู้ชายอยากได้ผู้หญิงทุกคนเพื่อสนองความต้องการประการเดียวของเขา

ช่างค้นหาจริงๆนะ

กร๊ากกกกๆๆๆ

ขอบคุณหลายๆ

ก๊ากกกกกกกก ๆ